Даведнiкi пiсьменнiка, гiсторыка, энцыклапедыста Леанiда Маракова «Рэпрэсаваныя грамадскiя i культурныя дзеячы Беларусi»

Пра пiсьменнiка Бiблiяграфiя Даведнiкi Валеры Маракоў Прэса Навіны Гасцявая кнiга Сувязь

Галоўная » Проза  » Непамяркоўныя Аповеды пра рэпрэсаваных і іх нашчадкаў. Рэпрэсаваных, але не зломленых...

Санька: 7. Закон Ома

— Не знаеш закона Ома — сядзi дома! Памятаеш прымаўку?

Выкладчык, якi прымаў у Санькі экзамен, вiдаць, належаў да аматараў пацяшацца з чужых пакутаў — такiх, з добраю душою суб’ектаў, якiя з маленства бедных мурлык з балконаў скiдалi. Ён ажно аблiзаўся, уяўляючы, як хуценька будзе праглынуты-з’едзены яшчэ адзiн абiтурыент. I глядзеў на яго, як удаў на трусiка.

Але не заўсёды кату масленiца, гаворыць народная прымаўка. Санька знарок не адказаў пiсьмова на другое пытанне бiлета. Прынадку паставiў, дамашнюю хiтрынку ў ход пусцiў. Бо гэта ж — закон Ома, папраўдзе — Закон Жыцця. Сiла прама прапарцыянальная напружанню i адваротна прапарцыянальная супрацiўленню. Так яно i ёсць…

— Памятаю! — не даў Санька свайму мучыцелю лішне нацешыцца. — Толькi ўдакладнiце, калi ласка: маецца на ўвазе для ўсяго ланцуга цi для яго часткi?

Глядзеў на выкладчыка як мага весялей. Ты мне — я табе, — так сказаць, усмешка за ўсмешку. Той на момант застыў, нiбы яго здымалi на картачку, але праз секунду ажыў, заварушыўся. Вопытны быў iнквiзiтар, са стажам.

— Што, весела? Жартаўнiк? На пытанне пытаннем адказваеш? Зараз i я пажартую. Прабяжымся, даражэнькi, па ўсiм курсе фiзiкi. З шостага па дзесяты клас. Як табе, дасцiпнiчак, такая сустрэчная прапанова?

— Цiкавая, але не сказаць каб нечаканая, — выкруцiўся Санька. — Ад Паскаля да Эйнштэйна, кажаце? Ад узаемна спалучаных сасудаў i механiкi Ньютана да радыё Папова — i не толькi — i тэорыi адноснасцi? Большая хуткасць — меншая маса, а пры хуткасцi святла маса ўжо фактычна i не маса, а так… Праўда, тэорыя гэтая не зусiм каб Эйнштэйнава, здаецца, Гук у сваiх лiстах…

— Ах, дык ты яшчэ i ўсявед, аказваецца! — усмiхнуўся мой садыст. — Фiзiк-лiрык-кавэзэншчык! Добра, пераканаў, не буду трацiць час, пастаўлю табе «чатыры», так i быць, лiчы, пашэнцiла, ды i трэба iсцi, рыхтавацца да прыёму наступнага экзамену. Iдзi i ты, адпачывай. Што? Не згодзен? Хочаш пазмагацца, выпрабаваць лёс? Рызыкнуць?

— Рызыка вымушаная: тупiковая сiтуацыя, — уздыхнуў Санька. — Калi атрымаю «добра», то ў вынiку набяру: «чатыры» — за сачыненне плюс дзве «пяцёркi» — вусны i пiсьмовы экзамены па матэматыцы, ды плюс ваша «чацвёрка» па фiзiцы — усяго васемнаццаць, а гэта, амаль упэўнены, непраходны бал. Будзем змагацца…

— Значыць, вырашыў рызыкнуць? — здзiўлена павёў вачыма выкладчык. — Пан цi прапаў? Глядзi, не прамахнiся, пакуль маеш шанец i без бою ўзяць вышыню. I добры, скажу табе, шанец — васемнаццаць балаў. Сярэдняя ацэнка — «чатыры з паловай», калi акруглiць — будзе «пяць». Толькi трэба трохi пачакаць.

— А вось чакаць я не магу i не ўмею, — амаль перабiў дабрадзея Санька. — Ненавiджу чакаць! Баюся звар’яцець. Цяпер або нiколi, усё або нiчога, прабачце за высокiя словы. А не здам — значыць, не наканавана, не лёс. Але ж буду спадзявацца на лепшае...

I Санька прыняў бой: адказваў, адказваў, адказваў. У нейкі момант яму нават захацелася пахвалiць свайго візаві. Санька толькi-толькi пачне адказваць, як той, схопліваючы ўсё з паўслова, задае наступнае пытанне, потым яшчэ i яшчэ… І ўрэшце не вытрываў, здаўся. Пахвалiў Саньку. Сярдзiты следчы ператварыўся ў добрага і спагадлівага адваката, калi так можна сказаць пра аматара скiдаць мурлыкаў з балконаў.

— Дарма ты кiнуўся гуляць у рызыкоўныя гульнi. Васемнаццаць балаў уга як хапiла б. Яшчэ перад экзаменам я атрымаў з прыёмнай камiсii iнфармацыю: сярэдняга «чатыры з паловай» сёлета цалкам хапае — во! — зрабiў выкладчык характэрны жэст рукою ля горла. — Бачыш, не толькi ты, але i я не спаў у шапку.

«Вось i рызыкаваў, каб не залежаць ад таго, спiш ты цi не спiш, — усмiхнуўся Санька. — Каб не залежаць», — паўтарыў, як заклiнанне, сам сабе.

 



Галоўная вуліца Мінска. 1880-1940 / Кніга 2



Галоўная вуліца Мінска. 1880-1940 / Кніга 1



Валеры Маракоў. Лёс. Хроніка. Кантэкст



Вынiшчэнне



Рэпрэсаваныя лiтаратары, навукоўцы, работнiкi асветы, грамадскiя i культурныя дзеячы Беларусi. 1794-1991.



Рэпрэсаваныя лiтаратары, навукоўцы, работнiкi асветы, грамадскiя i культурныя дзеячы Беларусi. Рэпрэсаваныя Настаўнікі



Толькі адна ноч



Рэпрэсаваныя праваслаўныя свяшчэнна- i царкоўнаслужыцелi Беларусi. 1917-1967.



Рэпрэсаваныя праваслаўныя свяшчэнна- i царкоўнаслужыцелi Беларусi. 1917-1967.Том 2



Ахвяры i карнiкi.



Рэпрэсаваныя каталіцкія духоўныя, кансэкраваныя і свецкія асобы Беларусі. 1917-1964



Рэпрэсаваныя медыцынскiя i ветэрынарныя работнiкi Беларусi. 1920-1960



Планъ губернскаго города Минска 1873 года



Планъ губернскаго города Минска 1888 года



Планъ губернскаго города Минска 1911 года



100 мiнiяцюр



Непамяркоўныя



100 миниатюр



Непримиримые



Сшытак



Яны не ведалі



Рассказы



Непамяркоўныя


Паэзiя Валерыя Маракова


Пялесткі (1925)



На залатым пакосе (1927)



Вяршыні жаданняў (1930)



Права на зброю (1933)



Лірыка (1959)



Вяршыні жаданняў (1989)



Рабінавая ноч


 
 

© Леанiд Маракоў, 1997-2016.
Выкарыстанне матэрыялаў сайта для публікацый без дазволу аўтара забаронена.

Распрацоўка i дызайн сайта - студыя "Каспер".